| تبليغات | X |
|
خداحافظ همین حالا
همین حالا که من تنهام به یاد اون همه تردید اگه گفتم خداحافظ ، نه اینکه رفتنت ساده است دوباره آخر جاده است
ای پرستوهای خوش پرواز و زیبای بهار اندیش وسعت پروازتان این آسمان پاک از کدامین شهر می آیید مهربانان سبک پرواز هیچ آیا از شما بر من ز آشنایی هست پیغامی از دیار ی دور پشت آن کوه بلند آن جنگل سرسبز شهر شادیها شهر بی دروازه و دیوار ؟ من در اینجا در حصاری بسته پشت میله های سردو پولادین دلم تنگ است انتظار پیک و پیغامی ز یاری آشنا دارم ای شما خوبان خوش پرواز گرد بام من نمیگردید می توان آسوده خاطر روی بامم بود جرعه ای نوشید دانه ای برچید گر غروبی بر فراز آسمان شهر بی دیوار گردیدید بر سر بامی مرا آنجا رفیقی چشم بر راهست منتظر هر روز تشنه و مشتاق پیغام است
دیگر امید رفتن میخانه هم که نیست دور شراب و گردش پیمانه هم که نیست ساقی به پشت پرده نهان است و می فروش مرهم گذار این دل دیوانه هم که نیست اینک به شمع بزم شراری نمانده است پرواز عاشقانه ی پروانه هم که نیست قحط صداقت است و رواج رذالت است عشق نجیب و مهر صمیمانه هم که نیست در این کویر تب زده لب تشنه تا به چند ابر کریم و بارش جانانه هم که نیست گلها تمام سوخت ز بیداد باغبان دیدیم این حقیقت و افسانه هم که نیست دیوانگان به شهر نماندند ای دریغ نام و نشان مردم فرزانه هم که نیست ما را هوای دانه گرفتار دام کرد در دام ناکسان خبر از دانه هم که نیست
یکی مثل خودم تنها یکی که قهره با دنیا یکی که آرزوش اینه .نباشه دیگه تا فرد ا یکی با دستای خالی .بدون آب و آیینه اونو با آرزوش با هم گذاشتن تو قرنطینه یه پاییزی تکیده از نفس افتاده ی تبدار یه عکس رنگ و رو رفته تو قاب خسته از دیوار رفیق شب رفیق بغض های تلخ دیرینه همونی که چشاش حتی جلو پاشو نمی بینه اگه بی آرزو مونده دلیلش کاملا ساده اس سبک سنگینشو کرده برای مرگ آماده اس یکی رفت و یکی جا موند یکی تنهای تنها موند یکی آبی شد و رفت و یکی تو فکر دریا موند حمیدرضا محمدی
صبح بلند شی و ببینی که دیگه دوسش نداری خیلی سخته که نباشه هیچ جایی برای آشتی بی وفا شه اون کسی که جونتو براش گذاشتی خیلی سخته تو زمستون غم بشینه روی قلبا میسوزونه گاهی قلبو طعم تلخ بعضی حرفا خیلی سخته که ببینی کسی عاشقیش دروغه چه قدر از گریه تو اون شب چشم تو سرش شلوغه خیلی سخته اون کسی که گفت واسه چشات میمیره بره و دیگه سراغی از تو و نگات نگیره خیلی سخته که ببینیش توی یک فصل طلایی کاش مجازات بدی داشت توی قانون بی وفایی
به چه حق مرغان آزاد را در قفس زندانی می کنید ؟!... به چه حق این نغمه گران آسمان را از بیشه ها و چشمه ها و سپیده دم و ابر و باد دور می سازیدو سرمایه ی زندگی را از این زندگان میدزدید؟!... ای بشر! راستی گمان میکنی که خداوند برای آن به این موجودات زیبا و ظریف بال و پر داده است که تو بال و پرشان را بچینی ؟! مگر بدون این ستمگری خوشبخت نمی توانی زیست؟؟؟ آخر این بی گناهان چه کرده اند که باید عمر خویش را در زندان تو بگذرانند ؟!... برای خدا کلید کشتزارهای پهناور را به دست این زندانیان اسیر بدهید و بدانید : هر جا اسیری از دست جور و ستم می نالد خداوند نگران اوست!... ویکتور هوگو
تازه فهمیدم چی بوده سرنوشت من بی کس روی پیشونیم نوشته تا ابد تنهایی و بس همینه راز دل من دل تنها دل خسته تا ابد تنها بمونه چون یکی راهشو بسته اما این ابد یعنی مرگ یعنی رفتن زیر یک سنگ این تن خسته ی بی رنگ میشه ناجی دل تنگ
از همه چیز گذشتن و به همه چیز رسیدن مهم نیست مهم از چه گذشتن و به چه رسیدن است.
مرا امشب غمی سنگین درون سینه زندانی است شبی سنگین در این ماتم سرا امشب به مهمانی است حیات جاودان جان باختن در راه آزادی است خوشا قلبی که مست از باده ی جاوید پنهانی است مدارا می کند گر دل کمی با دشمنان خود گنه از روح پر والا و از عادات انسانی است
بیم بی مهری چشمان تو گریانم کرد فکر هجران تو از غصه پریشانم کرد به سرانجام کجا می رسد این عشق محال ؟ نا امیدی ز چنین عشق پشیمانم کرد با کدامین دل پر درد بگویم که شبی دیده ات آتش عشقی به دل و جانم کرد غم تنهایی و اندوه و سکوت و تب عشق همدم زمزمه ی باد بیایانم کرد تو هم ای دوست تو هم می روی اما غم تو دیر گاهی است که از خلق گریزانم کرد
دیگر نفس گرم مسیحایی نیست جز زشتی طینت یهودایی نیست خوردیم شراب درد از کاسه ی عمر محصول زمانه غیر تنهایی نیست
تو این روزای گرم تابستون بدترین چیزی که ممکن بود اتفاق بیفته افتاده . این بی برقی رو میگم فکرشو بکن توی ظهر تابستون توی یه منطقه ی شرجی که واقعا نیاز داری کولر روشن کنی یا حتی پنکه اما نمیتونی چون برق رفته و تو محکومی تو آتیشی که خودت ساختی بسوزی و سوختن بچه هاتم ببینی . فکر کن یه سریالو هر روز دنبال میکنی یه سریال مهیج درست تو صحنه ی حساسش یهو برق میره و به تو یاد آوری میکنه کجا هستی و بی خودی نشستی. فکرشو بکن داری می چتی تو یه کنفرانس مهم که مسئله ی مرگ و زندگی در میونه که یهو برق میره و تو میمونیو یه دنیا بدبختی حالا بشین فکر کن که این برق چه کارا که نمیکنه یه موضوع مهم دیگه اینه که وقتی برق داریم شاهد تصادف تو چهار راها میشیم حالا بیا ببین برق میره دیگه چی میشه ؟! فکر کن کارت با کامپیوتره پشتش نشستی و کلی مطلب یرای تایپ داری یه صفحه کامل مطلب نوشتی و هنوز ذخیره نکردی که یهو برق میره وااییییییی چه فاجعه ای ... تو این اوضاع ترجیح میدم توی طبیعت زندگی کنم و از هر چی تکنولوزی دور باشم اما حیف که نمی شه ... ما هرگز نمی تونیم چیزی که میخوایم باشیم... |
About
Home
|
